Meesterschap
Meesterschap

Meesterschap

Blog post

Auteur: Margreet Oostenbrink
Datum: Mei 2018

Deel via LinkedIn

Deel via Facebook

Abonneren
De Meester openbaart zich als de leerling eraan toe is.

Veranderen gaat over mensen. Mensen die zich in verschillende stadia van hun leven bevinden. Je herkent ze vast om je heen, de hongerige jonge net afgestudeerde die met een zekere air je bedrijf in komt wandelen ervan overtuigt dat iedereen op hem zit te wachten. Of de ambitieuze dertiger op het spitsuur van haar leven, bewust kiezend voor de carrière-stappen die ze wil maken met een druk sociaal leven, in een relatie beland die toch wel serieus is en net de eerste luiers heeft verschoond of nog dubt of een kind en carrière wel gaan passen. Of de veertiger die merkt dat hij ineens niet meer de jongste en meest ambitieuze is aan de vergadertafel en zich wat onrustig achter de oren krabt. En wat denk je van de vijftiger, zich realiserend dat hij nog bijna 20 jaar mee moet. En die dat graag wil veranderen voor zichzelf in een “mee mogen” in plaats van het heilig moeten wat al meer dan twintig of dertig jaar veel heeft opgeleverd maar ook veel heeft gekost. Het zijn allemaal mensen waar je mee te maken hebt als je de opdracht krijgt of voelt om een verandering teweeg te brengen, vanuit welke rol dan ook. Een bedrijf vol met mensen in alle soorten, kleuren, maten, denkwijzen, levenswijzen, levensfasen. Dat maakt het proces van veranderen misschien ook juist wel zo ongelooflijk leuk en uitdagend. Er is niet één ritme, één route, er is veelheid en diversiteit.

Geen doel op zich

Veel is geschreven over de noodzaak van het hebben van een gezamenlijk doel, een visie en missie en strategie. En ja natuurlijk is het evident dat het voor een gezamenlijk opererend collectief handig is om te weten waar je naar toe wilt bewegen. Wat de doelen zijn, waarom dit de doelen zijn en hoe je die wilt bereiken. Zo kun je als individu kijken of je je hierachter kunt scharen, of je enthousiast raakt over de ideeën en of je ziet hoe jij daar je bijdrage aan kunt leveren. Zo is het collectief een collectief en toch ook weer niet. Die veelheid en diversiteit kan als collectief heel krachtig zijn, de gevleugelde uitspraak van Drücker

“Culture eats strategy for breakfast”

laat zien dat alle al dan niet goed uitgewerkte strategische plannen ten spijt de cultuur van je bedrijf bepaalt of men deze strategie adopteert. Ook als in het formele circuit ieder zich openlijk verklaart te scharen achter de missie en strategie. Het informele circuit doet zijn werk en de echte verandering is merkbaar onderhuids in een soort meanderende stroom. Dan raak je geneigd tot externe druk omdat het nodig lijkt om de kikkers in de kruiwagen te houden en men niet wil bewegen. Toch beweegt een mens en organisatie pas echt als de intrinsieke klik is gemaakt. We weten het en maar is het niet af en toe om “gek” van te worden voor jou als leidinggevende. En de adviseur en coach die zo hard werkt om de beweging in gang te zetten heeft soms de handen in het haar als het ja toch een nee is in de praktijk.

Durf het in de ogen te kijken

Een uitspraak ooit cadeau gekregen van een wijs man brengt in mijn beleving een heerlijke rust in dat zo hard werken om beweging tot stand te brengen.

De meester openbaart zich als de leerling eraan toe is.

Ieder mens is leerling, soms weet je echter zelf nog niet waarvan en waarom. Die ambitieuze jonge hond en die eagere carriere dertiger, de zich onthutst afvragend waartoe veertiger en de zoekend naar energie vijftiger zijn allen op zoek naar hun meester(s), hun gidsen. Tot ze weten wat hun vraag op dat moment is, blijft echter iedere meester kansloos. Alles wat je geeft verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het beklijft niet, het raakt niet, het vaporeert. Misschien blijven er kleine draadjes van kennis achter, als kleine zaadjes die een plekje hebben gevonden in het hoofd of het hart. Niet meer niet minder. Tot de leerling weet wat zij wil vragen en zich bewust is van een patroon of een probleem wat zij wil aanpakken. Letterlijk en figuurlijk ziet de leerling dan met andere ogen de mogelijkheden, en ook die van zijn leermeester. De schellen vallen van de ogen zegt men. De leerling ontwaakt.

Gunnen en gezien worden

Waar we zelf altijd leerling kunnen zijn willen we vaak zo graag juist meester zijn voor de ander. Maar dat werkt anders. Meesterschap wordt je gegund, je kunt dit niet claimen, je kunt dit niet prediken of neerzetten. Je wordt gezien, gespot om wie je bent en wat je doet. Jij wordt gekozen, om dat wat je uitstraalt of dat wat je kent. Wat een heerlijke rustgevende gedachte toch? Levend vanuit jouw passie, jouw drive, werkend aan hoe je zelf het beste menst en daarmee het beste bijdraagt, kan er zo ineens een ontdekken zijn van jouw meesterschap. Wil iemand zich bij jou aansluiten.

Als een Rembrandt

Ging het vroeger ook niet zo, kozen de leerlingen zo niet hun meester, hun inspirator. In de gilden waren de meesters en gezellen ook zo met elkaar verbonden. De leerling kiest zijn stijl, zijn voorbeeld, dat wat hij wil leren. Daarom is de benoemde leidinggevende of aangestelde adviseur of coach niet zomaar de meester of leider die past bij de mensen die bij hem werken. Je moet niet persé de meester willen zijn. Stap uit je ego en in je hart en essentie en laat andere meesters toe. Immers wat je kunt doen is mensen hun meesters laten vinden. Door ze te laten zien dat je mag ontwikkelen, door te spiegelen, door teams ruimte te geven om te ontdekken. Door geinteresseerd te zijn in ontwikkelingen die van buiten worden aangedragen. Door te durven veranderen met veel ruimte en autonomie voor mensen zelf. En door zelf te laten zien dat je altijd leerling bent en het voorbeeld leeft. Jij blijft wakker!

“Een mens menst goed als ie doet waar ie goed in is”

zo stemde Victor Müller, trainer en musicus ooit eens een groep af op elkaar. Het is een andere manier om naar veranderen te kijken, om de mens in zijn kracht te zetten. Om zelf in je kracht te gaan staan, mens te durven zijn, genieten van het leren en ontdekken. In het vaste vertrouwen dat men het vermogen heeft om zelf zijn meesters te vinden. Jij leeft het voorbeeld en zo bouw en vul je feitelijk ook je eigen meester-schap. Vanuit jouw wezenlijke talent. En vindt iedere leerling zijn meester.

Deze blog is eerder gepubliceerd onder de titel Ridder van de ronde tafel in het boek Bevlogenheid van de Alfabetboeken (2015)